
برخی از انقلابیون از این هم فراتر رفته و هردولت یا نهاد مدنی یا سازمان سیاسی و نظامی که در دنیا شعار ضد امپریالیستس بدهد را دوست می دانند. این گونه شده است که نطام سیاسی ایران با کره جنوبی نوعی خصومت و با کره شمالی نوعی دوستی دارد. همچنین با این نگاه است که کوبا و نیگاراگوئه دوستان نظام جمهوری اسلامی اند و شیلی دوست ایران به حساب نمی آید. در یک نگاه بالاتر وبا این تقسیم بندی است که روسیه و چین از نظر نظام جمهوری اسلامی شرکای راهبردی و نیز اروپا و امریکا دشمنان استراتژیک ایران شده اند.
ایران به دلیل امتناع از گفت وگو با آمریکا و داشتن کینه از اروپا ، اقتصاد وسیاست خارجی ایران را به رهبری کشورهای شرق گره زده اند. اما این دوستی های راهبردی به ایران در عمل هیچ کمک موثری نکرده ا و رهبران روسیه و چین هرجا که لازم بوده منافع ایرانیان را زیر پای منافع خود قربانی کرده اند. رهبری حزب کمونیست چین با اینکه نیک می داند ایران به سرمایه گذاری برای تولید گاز از میدان گازی مشترک با قطر به نام پارس جنوبی نیاز دارد اما به جای اینکه به ایران سرمایه بیاورد سرمایه اش را به کشور قطر برده است. برخی باوردارند میانجیگری چین در مصالحه تهران – ریاض نیز نگاهی راهبردی برای چین بوده ورهبری این کشور می خواهد تهران را از حالت تخاصمی با ریاض دورکند تا برداشت وانتقال منابع انرژی فسیلی از عربستان وشرکایش در شورای همکاری خلیج فارس بدون خطر باشد. از سوی دیگر می بینیم که روسیه به رغم اصرار ایران که در جنگ اوکراین مشارکت ندارد هرروز در گوشه وکنار از ارسال پهپادهای ایرانی واحتمالی موشک های ایرانی به روسیه خبر می دهند.
حالا هواداران دولت سیزدهم و آمریکا ستیزان می گویند دنیا مگر فقط اروپا و امریکا و ژاپن و استرالیا وکانادا و کره جنوبی است و به این ترتیب ضروت گسترده بودن با همه جهان را مخدوش می سازند. اقدامهای تحریمی آمریکا علیه ایران راه را برای هم پیوندی واقعی و داد وستد کالا و سرمایه و تکنولوژی میان ایران وغرب را مسدود کرده است. ایران با کشوری که 25 درصد تولید ناخالص جهان را در اختیار دارد و پیشگام در آفرینش تکنولوژی است را قطع کرده اما با کوبا درصلح کامل است. نظام سیاسی ایران با کره جنوبی که تولیدات صنعتی آن درایران مصرف کنندگان قرص ومحکم دراد ارتباطش گسسته شده اما با کره شمالی دوست است. این وضعیت را نمی توان تعامل وهمکاری با جهان دانست.
ساعت 24