دوباره فصل انار است و فصل لبخند است

تنهایی تو را

دست های من تاب نمی آورد

"کافی ست انار دلت ترک بخورد"

دانه دانه هاش

بریزد در دهان من

تا سرخی صدای خنده هام

رنگ تو باشد

خودت را از آغوش من نگیر

آقای من!

دنیا در دستان توست

که آغاز می شود.



"عباس معروفی"

لیلی زیر درخت انار نشست. درخت انار عاشق شد، گل داد، سرخ سرخ



گلها انار شد، داغ داغ. هر اناری هزار تا دانه داشت



دانه ها عاشق بودند،دانه ها توی انار جا نمی شدند



انار کوچک بود. دانه ها ترکیدند. انار ترک برداشت



خون انار روی دست لیلی چکید



لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید. مجنون به لیلی اش رسید



خدا گفت: راز رسیدن فقط همین بود



کافی است انار دلت ترک بخورد...

دلت بوی انار می دهد

ای کاش

بهشتی ترین دانه آن من باشم ...

دلم را چون انارى کاش یک شب دانه مى کردم
به دریا مى زدم در باد و آتش خانه مى کردم

چه مى شد آه اى موساى من، من هم شبان بودم
تمام روز و شب زلف خدا را شانه مى کردم

نه از ترس خدا، از ترس این مردم به محرابم
اگر مى شد همه محراب را میخانه مى کردم

اگر مى شد به افسانه شبى رنگ حقیقت زد
حقیقت را اگر مى شد شبى افسانه مى کردم

چه مستى ها که هر شب در سر شوریده مى افتاد
چه بازى ها که هر شب با دل دیوانه مى کردم

یقین دارم سرانجام من از این خوبتر مى شد
اگر از مرگ هم چون زندگى پروا نمى کردم

سرم را مثل سیبى سرخ صبحى چیده بودم کاش
دلم را چون انارى کاش یک شب دانه مى کردم

علیرضا قزوه

من انار می کنم دانه/ به دل می گویم /کاش این مردم /دانه های دلشان پیدا بود...سهراب

محسن عزيز كه نميشناسمت درود چقدر درد دل من را بيان كردي

در انار عطرآگین

آسمانی متبلور هست.
هر دانه
ستاره‌یی است
هر پرده
غروبی.
آسمانی خشک و
گرفتار در چنگ سالیان.

انار
کندویی‌ست خُرد
که شان‌اش از ارغوان است:
مگسان عسل آن را
از دهان زنان پرداخته‌اند.
چون بترکد خنده‌ی هزاران لب را
رها خواهد کرد!

انار دلی را ماند
که بر کشتزارها می‌تپد،
دلی شریف و خوار شمار
که در آن، پرندگان به خطر نمی‌افتند.
دلی که پوست‌اش
به سختی، همچون دل ماست،
اما به آن که سوراخ‌اش کند
عطر و خون فروردین را هبِه می‌کند...

فدریکو گارسیا لورکا