به گزارش ایران اکونومیست عموم فقها معتقدند صرف پذیرش دختری به فرزندخواندگی بین او و پدر ایجاد محرمیت نمیکند. این یکی از اصلیترین چالشهای فرزندخواندگی برای شریعتمداران است. نمیتوان دختری را به فرزندی گرفت و با پدرخوانده مثل نامحرم برخورد کند، در مقابلش حجاب بگیرد و تماس نداشته باشد. و به عکس، همین امر در مورد پسرخوانده و مادرخوانده نیز برقرار است.
برای آن چه چارهای هست؟ فقها پیشنهاد میکنند فرزندخوانده در سن شیرخوارگی به فرزندخواندگی قبول شود و به وسیله شیر دادن توسط یکی از زنهای خانواده بین او و مادر یا پدر ایجاد محرمیت شود.
اما اگر کسی در سن شیرخوارگی نباشد چه؟ راه حل چیست؟ اینجاست که پای کلاه شرعی به میان میآید. اگر دختر باشد میتوان تا سن ازدواج بین و او پدرخوانده اش صیغه محرمیت (ازدواج موقت، متعه) خواند! هر چند این راه حل تنها تا ازدواج دختر میپاید، اما میتواند نزدیک به دو دهه زندگی معمولی دختر در خانه پدرخوانده را تضمین کند.
من قصه را این گونه میخوانم، هیچ عقده ادیپی در قانونگذار نیست. مسئله کلاه شرعی و راه گریز است. کوششها را باید متمرکز جایی دیگر کرد. میتوان یکسره منکر هنجارهای شریعت شد، اما یک حقوقدان در مقام وضع قانون نمیتواند و نباید ارزشها و خصلتهای فرهنگی جامعه هدف را نادیده بگیرد.
خصوصا در بحثی مثل محرمیت که در پیوند با مقوله صد در صد تاریخی و غیردینی ناموس، جایگاهی فراتر از یک هنجار مذهبی در ایران دارد.