رسول صدرعاملی: ما را در زمان قضاوت می‌کنند

به گزارش ایران اکونومیست؛   حامد عنقا برنامه «سینما دو» این هفته را به رسول صدرعاملی کارگردان سینما تقدیم کرد که هم این روزها 63 ساله شده و هم مستندی برای بزرگداشت او در حال ساخت است.
در آیتمی که  بامداد جمعه از برنامه «سینما دو» با اجرا و سردبیری حامد عنقا روی آنتن رفت و به مستندی که برای بزرگداشت رسول صدرعاملی به کارگردانی مجید توکلی اختصاص داشت، این کارگردان آذر ماهی در سخنانی گفت: زندگی کاری من در سینما دو بخش است. یک بخش به شیفتگی من به ژانر ملودرام و ساخت فیلمهایی چون «رهایی» به عنوان اولین فیلمم برمی گردد. پس از آن فیلم‌های «گل های داوودی»، «پاییزان» و «قربانی» را ساختم. بعد از آن نزدیک به 7 سال کار نکردم و در این 7 سال سینماداری کردم.
وی افزود: یعنی این هفت سال کار نکردن من را به نگاه دیگری در سینما رساند و به نظرم مرا از روزنامه نگاری عبور داد و به فیلمساز تبدیل کرد؛ دوره‌ای که با فیلم «دختری با کفش های کتانی» آغاز شد. بعد از آن به این نتیجه رسیدم که فیلم دیگری با همین کاراکتر در همین سن و سال بسازم و این بار دختری را به تصویر بکشم که مقاوم است.
صدرعاملی درباره علت پرداخت به شخصیت‌های دختر گفت: دختران هم جذابتر و هم دراماتیکترند. وسط‌های فیلم «دختری با کفش های کتانی» قصه ترانه به ذهنم رسید؛ دختری که با معضلی جدی روبرو میشود و باید روی پای خودش بایستد.
این کارگردان ادامه داد: آیدا هم دختری بود که این بار او به ما و جامعه نگاه می کرد، در حالی که در دو فیلم قبلی جامعه به این دخترها نگاه می کرد اما این بار نوبت دیدن ما و جامعه توسط یک دختر بود. پس از توقفی، سراغ دغدغه سالیان خود رفتم، منی که از نوجوانی پیش امام رضا (ع) رفته بودم و دلم می‌خواست درباره او کاری بسازم. سپس سه فیلم «زائر»، «هرشب تنهایی» و «در انتظار معجزه» را ساختم.
وی افزود: معتقدم وقتی بزرگداشت هنرمند برگزار می شود که واقعا مرده باشد. ما را در زمان قضاوت می کنند، نه در دورههای مختلف کاری. یک هنرمند، یک فیلمساز، یک نویسنده تا روز آخر می‌تواند اشتباه یا کاری کند که کل کارنامهاش به فنا برود. یا در دوره آخرش می‌تواند کاری کند که همه کارنامه قبلی به فنا رفته اش، شکوفا شود.
«سینما دو» به تهیه کنندگی حمیدرضا معدنچی پنجشنبهها از ساعت 23:30 از شبکه دو سیما روی آنتن میرود.