|
| جمعه، ۲۱ اسفند ۱۳۸۸ | Friday, 12 Mar 2010 |
| غايب مذاكرات، پيروز شد/محمود صدري |
 |
 |
| اقتصادی - مقالات اقتصادی | |||
| شنبه, 10 بهمن 1388 11:05 | |||
|
ایران اکونومیست: پيروز اصلي گردهمايي لندن درباره آينده افغانستان، ايران بود كه نمايندهاي به اجلاس نفرستاد، اما خواستههاي اصلياش در دستور مذاكرات قرار گرفت. در اجلاس لندن كه سران و مقامهاي بلند پايه كشورهاي درگير در جنگ، طرح حامد كرزاي را بررسي ميكردند درباره يك موضوع، اتفاقنظر صريح حاصل شد و موضوع ديگر، تلويحا پذيرفته شد.موضوع اول، لزوم خروج نيروهاي ناتو از افغانستان بود و موضوع دوم، ضرورت بازآفريني ترتيبات منطقهاي و حل مساله افغانستان در قالب آن. خروج نيروهاي بينالمللي از افغانستان از مدتها پيش مطرح بود اما هيچكس آن را موضوع اصلي به شمار نميآورد. حتي در دو ماه اخير آمريكا و انگلستان، قواي نظامي خود را در افغانستان بازآرايي كرده و به شمار آنان افزودهاند. دولت افغانستان نيز هنوز خواستار ادامه حضور نظاميان بينالمللي در اين كشور تا زمان استقرار كامل دولت و بازگشت امنيت به افغانستان است. طبق برآورد كرزاي، استقرار دولت و ايجاد امنيت در افغانستان دست كم پنجسال ديگر طول ميكشد. درباره نقش كشورهاي همسايه افغانستان در آينده اين كشور هم مباحثي مطرح شد كه مهمترين آنها از منظر منافع ايران، سخنان وزير امور خارجه انگلستان بود. ديويد ميليبند گفت كه ايران به خاطر مشابهتهاي فرهنگي، ديني و زباني با افغانستان، كشوري با نفوذ به شمار ميرود و شراكت آن براي ايجاد صلح در افغانستان لازم است. وقتي سخن از راهحل منطقهاي براي بحران افغانستان به ميان ميآيد، معمولا اشارهاي به نقش ايران، پاكستان، عربستان سعودي و به درجات كمتر هند و تركيه است، اما در ميان اين كشورها، ايران و پاكستان جايگاه ويژهاي دارند. زيرا تحولات افغانستان در چهار دهه گذشته، عميقا با منافع و مواضع تهران و اسلامآباد گره خورده است. دو كشور در زمان اشغال افغانستان توسط شوروي، پايگاه و پناهگاه اصلي جنگجويان و آوارگان افغاني بودند. وجه ديگري از كنفرانس لندن هم براي ايران اهميت ويژه دارد؛ كرزاي پيشنهاد مصالحه با گروه طالبان را مطرح كرده و با اين پيشنهاد، عملا سطح بازيگري و درجه حساسيت ايران را بالاتر برده است. ايران سالها پيش از ورود نيروهاي بينالمللي به افغانستان و به قدرت رسيدن حامد كرزاي، بار سياسي و مالي مهار طالبان را به دوش كشيده و بابت اين نقش خود خسارتهاي امنيتي و انساني سنگيني متحمل شده كه مشهورترين آنها تهاجم طالبان به كنسولگري ايران در مزار شريف بود. حال اگر قرار بر ورود طالبان به ترتيبات سياسي افغانستان باشد، خسارتهاي پيشين اين گروه به ايران، باري اخلاقي به دوش دولتمردان كنوني افغانستان و كشورهاي عضو ائتلاف جهاني خواهد گذاشت، زيرا ايران نخستين كشوري بود كه تلاش براي مهار طالبان را شروع كرد و بازيگران موثر جهاني، در اين زمينه به ايران كمك نكردند. در واقع مساله مهار طالبان زماني اهميت جهاني يافت كه متحدان دولت طالبان، يعني گروه القاعده به خاك آمريكا يورش بردند و فاجعه 11 سپتامبر 2001 را آفريدند. بنابراين، دولت ايران اكنون در افغانستان سه برگ برنده يعني؛ طرح خروج نيروها، لزوم بازيگري همسايگان و بحث مشاركت دادن طالبان در قدرت را در اختيار دارد. ايران در كنفرانس لندن نمايندهاي نداشت كه مواضع خود را در زمينه اين سه موضوع تشريح كند؛ اما از آنجا كه قرار شده تصميم نهايي در اجلاس آينده و در كابل اتخاذ شود، ايران فرصت كافي در اختيار دارد كه در آن اجلاس، جايگاه شايسته خود را بجويد. *منبع: دنياي اقتصاد
|
