 |
 |
|
جمعه 15، آذر 1387 |
Friday, December 05, 2008 |
صفحه اصلي
|
مجازات سنگین برای 6 جنایتکار |
|
| 20 مهر 1387,ساعت 16:19:07 | |
|
ايران اکونوميست- گروه حوادث: شش جوان تبهکار در دادگاه اصفهان به 90 سال زندان ، شلاق و تبعید محکوم شدند.
ظهر یکی از روزهای سرد زمستان 1386 دو دختر با جشمان اشکبار به اداره آگاهی اصفهان رفتند و از شش پسر شیطان صفت شکایت کردند. «سیما» و «زهرا» گفتند: برای فروش خط موبایل به خیابان آمادگاه رفته بودیم که به طور اتفاقی با «جلال -ح» آشنا شدیم. او که خوش ظاهر بود به منظور خرید سیم کارت 760 هزار تومان پیشنهاد داد و ما که فریب خورده بودیم برای ساعت 10:30 صبح روز بعد قرار گذاشتیم. «سیما» توضیح داد: من و زهرا خوشحال از این که مشتری خوبی پیدا کرده ایم سر ساعت به محل قرار رفتیم و با راهنمایی جلال ، سوار ماشین مردی به نام «مهدی - ح» شدیم.پس از طی مسافت کوتاهی راننده از ما خواست سوار پژو 206 شویم.من و زهرا کمی ترسیدیم اما سوار پژو «سعید- ی» شدیم و او ما را به خیابان جابر انصاری برد.آن ماشین در فرصت مناسبی داخل خانه ای ویلایی شد و هر چه فریاد زدیم و کمک خواستیم فایده ای نداشت. با برملا شدن جنایت «جلال -ح» ، «مهدی - ح» ، «سهراب - ی» ، «سعید- ی» ، «سعادت- م» و «منصور - م» خانه شیطانی شناسایی و آنان یک به یک دستگیر شدند.گزارش ایسکانیوز می افزاید، امروزاعضای این شبکه ، در شعبه 120 جزایی اصفهان به ریاست قاضی «علی اصغر اعظمی» پای میز محاکمه نشستند و هر یک به جرم آدم ربایی ، تهدید با چاقو و همچنین آزار شیطانی به 15 سال  زندان ، 99 ضربه شلاق و همچنین تبعید به شهرهای دوردست کشور محکوم شدند.«رسول رخبر» کارشناس امور اجتماعی در این رابطه می گوید:به طور حتم خانوادهی هر یک از این جوانان زندانی دچار آسیب ها و خسارت های شدید اقتصادی و اجتماعی و به تبع آن مشکلات روحی و جسمی خواهند شد. خانواده هایی که با از دست دادن موقعیت اجتماعی خود در جامعه و بین اقوام از دست دادن نان آور خود دچار مشکلات اقتصادی می شوند اما چه کاری می توانند انجام دهند؟ جز اینکه آنها هم خود را در خانه حبس کنند؟ بی شک گوشه گیری و انزوا هم آخر ماجرا نخواهد بود. مشکلات اقتصادی تا آنجا پیش خواهد رفت که شاید خوش بینی باشد اگر بگوییم در این ارتباط قربانی دیگری وجود نخواهد داشت.به قولی ، وقتی کارد به استخوان رسید عکس العمل های آنان چه خواهد بود؟! همسرانی که با این خیانت رو به رو شده اند قطعا حاضر به تحمل این اوضاع سخت نیستند و لاجرم از دادگاه تقاضای طلاق می نمایند و کار وقتی سخت تر می شود که مهر خود را نیز مطالبه نمایند.اما سرنوشت فرزندانی که باید زندگی فلاکت بار را سپری کنند، چه می شود؟ پولی برای خرید لباس و مایحتاج ضروری و ... ندارند. آیا آنها هم در این شرایط بحرانی دست به ارتکاب جرم خواهند زد؟! همانگونه که از مهر پدری محرومند و حامی خود را در همه زمینه ها از دست داده اند، همواره شاهد اشک خون آلود مادر هستند.در این بین این فکر همیشه ذهن مجرم زندانی را نیز آزار می دهد که نکند همسرم یا فرزندم به خاطر مشکلات مالی یا مسائل دیگر مرتکب فلان عمل خلاف شرع و قانون بشود؟ نکند پا جای پای من یا بدتر از من بگذارد. از آن طرف این فکر و صدها فکر و خیال دیگر موجب می شود که شخص دچار بدبینی شود.کلاف سردرگمی که ایجاد شده است با هر اقدامی جهت باز کردن آن به کورتر شدن گره می انجامد. درست اما مقابل این جنایت، دو دختر هستند که به لحاظ بی مبالاتی و ساده اندیشی قربانی شده اند. در توصیف معضلات و مشکلات این دو دختر یا موارد مشابه هم فقط به طرح این سوال اکتفا می کنم که آیا آنان موقعیت قبلی اجتماعی و خانوادگی خود را دارند؟ آیا در این ماجرا اشتباهی مرتکب نشده اند؟! مشکل اینجاست که بسیاری از دخترها و خانم های جوان با همه اعتقادات مذهبی که دارند و با همه اصالت و نجابت خود، فقط ساده اندیشی می کنند و از خطرات و مشکلاتی که در کمینشان است غافل هستند.قضیه فقط به پوشیدن لباس تنگ و کوتاه و آرایش های تند ختم نمی شود، هرچند ممکن است هیچ قصد و انگیزه خطایی در ورای آن نباشد و بنا به اعتقاد بعضی به اصطلاح روشن فکرها، آراستگی زنان فقط براساس غرایز و احساسات زنانه باشد. البته اسلام هم آرایش زن را در حکم جهاد می داند البته به شرطی که در خانه و فقط برای شوهر خود باشد. در این مجال نباید غافل شد که جوامع غربی هم به شهروند خود اجازه نمی دهند که عرف و ارزش های جامعه را زیر پا بگذارد. ساده اندیشی دیگر آنکه به شخصی که خود را یک کاسب دوره گرد معرفی می کند، اعتماد کرده اند. طمع کردن ، هیچ گاه درست نیست بلکه همواره خطرآفرین است اما نقطه تاریک و تأسف بار این که به چه قیمتی دو دختر حاضرند در یک خودرو با دو مرد نامحرم به گشت و گذار بپردازند. آیا این همان خوشی و لذتی بود که در پی آن بودند؟! مسلما وقتی زمینه جرم فراهم شد جانی به حد و مرزی که ما می خواهیم اکتفا نمی کند. بنا براین صرفنظر از این که دستگاه قضائی با عاملان این جنایت و سایر مجرمان مطابق قانون رفتار خواهد کرد و آنان را به سزای عملشان می رساند، باید به یاد داشته باشیم که تا چه اندازه ما می توانیم از جرم پیشگیری کنیم؟ |
| < بعد | قبل > |
|---|
