 |
 |
|
دوشنبه 11، آذر 1387 |
Monday, December 01, 2008 |
صفحه اصلي
|
خصوصی سازی از رویا تا واقعیت/خوشپور |
|
| 03 شهريور 1387,ساعت 10:32:37 | |
|
ايران اکونوميست:گروه اقتصادي- در مبانی نظری، «خصوصی سازی» برنامه ای است برای تغییر فضای حاکم بر فعالیت بنگاه اقتصادی خصوصی سازی از رویا تا واقعیت به گونه ای که راهکارهای انگیزشی و کنترل، معیار اصلی تصمیم گیری مدیریت بنگاه باشد و با اجرای این برنامه اهداف مربوط به ارتقای کارایی و تخصیص بهینه منابع تحقق می یابد.
برای تغییر فضای حاکم بر فعالیت بنگاه هم تمامی روش ها و راه ها قابل طبقه بندی در دو گروه اول- راه های انتقال مالکیت از بخش دولتی به خصوصی سازی و دوم- دیگر راه های بدون انتقال مالکیت قرار می گیرند. به این ترتیب در خصوصی سازی مهم تر از همه اهداف و راهکارها ایجاد شرایطی است که در آن تجزیه و تحلیل فرصت ها و تهدیدها و نقاط قوت و ضعف اقتصادی و مالی تجزیه و تحلیل شده و براساس آن و در جهت پیگیری صرفه و صلاح سهامداران شرکت تصمیم گیری شود. در این شرایط است که مدیریت از مالکیت کاملاً متمایز از یکدیگر می تواند باشد. در بدبینانه ترین حالت حتی اگر بنگاه به بخش خصوصی هم واگذار نشود باتفکیک مدیریت از مالکیت می توان انتظار بهبود شرایط را داشت و اعمال مدیریت حرفه ای به بنگاه در شرایطی که تداوم مالکیت دولت بر بنگاه وجود دارد منجر به ارتقای کارایی می شود و در سطح کلان نیز دولت می تواند بنگاه های خود را با حفظ مالکیت به صورت خصوصی اداره کند. برای انجام خصوصی سازی موفق اتخاذ هر یک از روش های انتقال مالکیت یا بدون انتقال مالکیت با توجه به وضعیت بازار، ماهیت و مقیاس بنگاه و فعالیت قابل واگذاری، حساسیت ها و منابع مالی لازم مشخص می شود اما اگر تغییر فضای حاکم بر مدیریت بنگاه، در انتخاب روش ها، وضع اهداف و طراحی راهکارها مدنظر قرار نگیرد، خصوصی سازی با شکست مواجه می شود. برای همین است که «آمادگی شرایط بازار»، «اصلاح ساختار مالی و فنی بنگاه» و «رعایت ارتباط های پیشین و پسین فرآیندهای تولید» اصول اساسی برای طبقه بندی بنگاه ها، اولویت بندی اقدامات و چگونگی انتخاب شیوه واگذاری است. منبع:سرمايه |
| < بعد | قبل > |
|---|
