 |
 |
|
جمعه 01، آذر 1387 |
Friday, November 21, 2008 |
صفحه اصلي
|
افتضاح تمامعيار كاروان ورزشي ايران در پكن |
|
| 28 مرداد 1387,ساعت 08:56:19 | |
 ايران اکونوميست:گروه ورزشي: با سپري شدن نهمين روز از المپيك پكن متاسفانه ميتوان گفت كه كاروان ورزشي كشور عزيزمان ايران به «ناكام بزرگ» المپيك بيست و نهم تبديل شده و در حقيقت يك افتضاح [لغتنامه دهخدا: رسوايي] تمامعيار را به بار آورده است.
به گزارش خبرنگار شهابنيوز، با آن كه هنوز نتايج مسابقات وزنهبرداري، كشتي آزاد و تكواندو معلوم نشده و كاروان ورزشي ايران در خوشبينانهترين حالت ممكن است بتواند در جريان اين رقابتها به يكي دو مدال (ولو برنز) دست پيدا كند؛ اما هيچ چيز قادر نيست اين واقعيت را كتمان نمايد كه المپيك پكن براي ايران يك رسوايي آشكار بوده است. طي 9 روز گذشته در حالي 521 مدال در ميان قهرمانان رشتههاي مختلف توزيع شده و كشورهايي نظير چين و آمريكا به 61 و 65 مدال دست پيدا كردهاند كه كاروان ايران در تمام رشتهها از پرتاب ديسك گرفته تا جودو، قايقراني، تير و كمان، بدمينتون، بسكتبال، شنا، دوچرخه سواري، كشتي فرنگي و... با نتايج حيرتآور مواجه بوده است. اميدداران كسب مدال براي ايران يكي يكي حذف شدهاند و افرادي كه انتظار ميرفت شگفتيساز باشند جز شكست سنگين چيزي به بار نياوردهاند. سخن تنها بر سر دريافت «مدال» نيست؛ كاروان ايران در اكثر رشتهها حتي عملكرد قابل تحسيني نيز نداشته است. تيم پنج نفره كشتي فرنگي ايران با سه مداليست سال ۲۰۰۷جهان و به رغم برخورداري از يك ستاره بلامنازع بينالمللي؛ «ناكام بزرگ» المپيك پكن نام گرفت و با كسب عنوان پنجم در وزن ۵۵ كيلوگرم، يازدهم در ،۶۶يازدهم در 8۴، شانزدهم در ۹۶و پانزدهم در ۱۲۰ كيلوگرم به كار خود پايان داد. ناكامي كشتي فرنگي كه جامعه ورزشي كشور اميد زيادي به آن بسته بودند نه تنها «افتضاح» ايران در المپيك پكن را تشديد كرد كه حتي موجوديت كشتي ايران در سطح بينالمللي را نيز زير سئوال برد. البته هيچ كدام از مسئولين ورزش كشتي به اين سئوال پاسخ نميدهند كه چرا تيم قدرتمند كشتي فرنگي ايران در المپيك پكن پرپر شد و با نتيجهاي به مراتب ضعيفتر از المپيك ۲۰۰۴ آتن به كار خود پايان داد؟ واقعاً چرا فرانسه كه جايي در بين كشورهاي صاحب كشتي جهان ندارد از المپيك پكن دو مدال طلا و برنز به دست ميآورد و ايران با ستارهاي به نام «حميد سوريان» و دو مداليست ديگر سال 2007 به نامهاي «سامان طهماسبي» و «قاسم رضايي» مطلقاً دست خالي به خانه باز ميگردد؟ در زمينه بسكتبال نيز با آن كه ايران براي نخستينبار توانست تيم بسكتبال خود را به المپيك بفرستند و اين موضوع البته جاي افتخار دارد؛ اما واقعيت تلخ آن است كه تيم ايران به «زنگ تفريح» ساير تيمها تبديل شد. تيم بسكتبال ايران پيش از اعزام به پكن حداقل ۲۵بازي تداركاتي انجام داد و در مسير اردوي پرهزينه خود از كشورهاي ايتاليا، استوني، صربستان، استراليا و آمريكا ديدار كرد؛ با اين حال در پكن نتوانست حتي يك بازي قابل قبول ارايه كند. چنين وضعيتي البته در عرصه جودو نيز مشهود بود. تا آن جا كه «محمدرضا رودكي» جودوكار فوق سنگين ايران كه پراميدترين جودوكار كشورمان محسوب ميشد در ديدار ردهبندي وزن به اضافه ۱۰۰كيلوگرم در كمتر از يك دقيقه مغلوب حريف كوبايي خود شد و پرونده اين رشته نيز نهايتاً بدون هيچ مدالي بسته شد. وضعيت ساير رشتهها البته به مراتب از جودو بدتر بود. «هما حسيني» پرچمدار كاروان ايران كه اظهارات ضدآمريكايي او بازتاب بسياري پيدا كرد در گروه خود بين چهار نفر چهارم شد. بدمينتونباز ايراني در همان مسابقه اول حذف شد و يكي از دوچرخهسواران ايراني حتي نتوانست از خط پايان عبور كند. پرتاب ديسك هم هيچ نتيجهاي نداشت. و البته شناگر ايراني نيز در اتفاقي كه بالاخره معلوم نشد چه بوده است؛ حتي از حضور در ميدان مسابقه خودداري كرد! جالب آن است كه رسانههاي غربي تاكيد ميكنند وي به دليل حضور يك ورزشكار اسرائيلي از مسابقه انصراف داده است اما مقامات ورزش ايران به دليل نگراني از مجازاتهاي مقامات المپيك به شدت اين مساله را تكذيب ميكنند. اين همه در حالي است كه به گفته كارشناسان ورزش؛ كاروان ايران در زمينه «وزنهبرداري» بدون حضور رضازاده شانس چنداني ندارد، تيم ملي «كشتي آزاد» ايران ضعيفترين تيم از نوع خود در سالهاي اخير است و هادي ساعي، عضو شوراي شهر تهران و قهرمان «تكواندو» ايران نيز بيشتر در هيات يك سياستمدار عازم پكن شده است. بگذريم از رشتههايي چون «پرتاب وزنه»، «تنيس روي ميز»، «دوميداني» و «بوكس» كه هيچگاه ورزش بومي ايران نبوده و نقطه قوت كاروانهاي جمهوري اسلامي نيز محسوب نشدهاند. خبرنگار شهابنيوز ميافزايد: اكنون سئوال اصلي اين است كه چه عامل يا عواملي باعث شده است نتايج كاروان ورزشي ايران به گفته آقاي كفاشيان دبير كميته ملي المپيك يك «فاجعه» باشد؟ چه مسائلي باعث شده است كه به رغم تمام تلاشهاي صورت گرفته، المپيك پكن به يكي از بدترين المپيكهاي تاريخ ورزش ايران تبديل شود؟ بدون شك مقصر دانستن ورزشكاران عزيز كشورمان كه در پكن از جان مايه گذاشتند نوعي كملطفي و كوتاهنگري است؛ با اين وصف واقعاً چرا كاروان ورزشي ايران چنين رسوايياي را به بار آورده است؟ مطمئناً پاسخ به اين سئوال ظاهراً پيچيده، چندان دشوار نيست. مشكل ايران در اغلب زمينهها از جمله ورزش در درجه اول مشكل «مديريت» است؛ مشكلي كه مطلقاً و تحت هيچ شرايطي با تبليغات، سخنرانيهاي اميدبخش، تحقير منتقدين و متهم كردن آنها به كارشكني برطرف نخواهد شد. همين مشكل بزرگ است كه باعث ميشود ايران در جريان المپيك پكن بيشترين سرمايهگذاري مالي را نسبت به المپيكهاي قبلي انجام دهد، در برخي رشتهها تيمهايي بيبديل و پرستاره را عازم ميدان نمايد و بيشترين تبليغات را انجام دهد؛ اما در مقابل يكي از بدترين نتايج را به دست بياورد. مروري بر رسانههاي ورزشي طي يك سال گذشته نشان ميدهد كه چگونه منتقدان نسبت به خانهنشين كردن افراد خبره، دادن صندليهاي تعيين كننده به افراد ناكارآمد و رويكردهاي كهنه مديريتي در برخي فدراسيونها و رشتههاي ورزشي هشدار داده بودند؛ اما اين هشدارها به كارشكني، تضعيف ورزش، سياهنمايي و ... تعبير شد! |
| < بعد | قبل > |
|---|
