 |
 |
|
يكشنبه 21، مهر 1387 |
Sunday, October 12, 2008 |
صفحه اصلي
|
راه حل مناقشه ایران و غرب از نگاه رسانه غربی |
|
| 18 تير 1387,ساعت 13:25:24 | |
|
ايران اکونوميست، گروه سياسي: سایت خبری تحلیلی هافینگتون پست، این هفته در مقالهای در مورد راه حل مناقشه هستهای غرب با ایران، پیشنهاد داد اگر ایران واقعا انرژی هسته ای را برای تولید برق میخواهد، غربیها انرژیهای نوشدنی را برای ایران فراهم کنند. مقاله هافینگتون پست در این مقاله ابتدا به پرونده اتمی کره شمالی اشاره مینماید و می نویسد: کره شمالی کمتر از یکسال و نیم پیش موافقت کرد در قبال رفع تحریمها و دریافت کمک از سوی غرب، برنامه اتمی خود را متوقف نماید. بدین ترتیب دولت بوش که اولین پیروزی دیپلماتیک خود را تجربه میکند، اخیرا کره شمالی را از فهرست کشورهای «محور شرارات» خود حذف کرد و این کشور در حال حاضر معادل یک میلیون تن سوخت سنگین، نفت دریافت میکند. به زعم این گزارش اگر در کره شمالی، نفت و مواد غذایی امتیازات خوبی به شمار میآمدند، در مورد ایران، انرژیهای نوشدنی میتواند مفید باشد. بنابراین گزارش این مقاله در ادامه می نویسد: ایران مدعی است انرژی هستهای را برای تولید برق میخواهد تا بتواند نفت و گاز بیشتری بفروشد؛ اگر اینطور باشد، تنها چیزی که ایران نیاز دارد وسیلهای برای تولید برق است که نفت، گاز و انرژی اتمی نباشد تا هم ایران و هم جامعه بین الملل به توافق برسند. بدین ترتیب، تنها گزینه باقیمانده انرژیهای نو شدنی خواهد بود! هافینگتون پست پیشنهاد خود را اینگونه مطرح میکند که کشورهای مذاکره کننده با ایران، پیشنهاد دهند «در عوض توقف برنامه هستهای ایران، ما به شما کمک خواهیم کرد تا معادل با حجم انرژی قابل تولید در دو رآکتور، انرژی نوشدنی تولید کنید. علاوه بر این، در آینده نیز امتیازات بزرگ و کمکهای بیشتری همزمان با پیشبرد برنامههای تولید برق از طریق باد، سلولهای خورشیدی، تمرکز نور خورشید و سوختهای گیاهی اعطا خواهد شد و تحریمها را نیز برخواهیم داشت.» اما این مقاله مهمترین نتیجه این پیشنهاد را فاش کردن دلیل اصلی ایران برای رسیدن به انرژی هستهای میداند. این سایت مدعی است اگر ایران واقعا به دنبال تولید برق باشد، باید از هر نوع تولید برقی استقبال نماید؛ نتیجه تندروانه این مقاله آنجاست که اگر این پیشنهاد رد شود، پس قطعا ایران فقط به دنبال اهداف صلحطلبانه نیست! البته این نوشتار اذعان میدارد که هزینه این طرح برای آمریکا و کشورهای اروپایی بسیار بالا خواهد بود؛ زیرا هم حجم زیادی از انرژی باید تولید شود – یک نیروگاه هستهای به راحتی 1 هزار مگاوات برق تولید میکند- و هم اینکه انرژی تجدیدشدنی متناوب است و 10 خزار مگاوات برق توسط باد یا خورشید باید تولید شود تا معادل هزار مگاوات برق تولیدی نیروگاه باشد. اگر متوسط هزینه تولید یک وات برق توسط انرژیهای نوشدنی را 5 دلار تخمین بزنیم، تولید برق معادل دو نیروگاه حدود 50 میلیارد دلار هزینه خواهد داشت که میتواند توسط مذاکره کنندگان و یا حتی جامعه بینالمللی فراهم شود. هافینگتون پست مزیت دیگر این طرح را ارائه فرصتی به صنعت مداران آمریکایی و اروپایی در حوزه انرژیهای تجدیدشدنی برای توسعه صنعت خود و راهاندازی اقتصاد مبتنی بر این انرژی در ایران بدهد. بنابر این اگر آمریکا میتواند بیش از 2000 میلیارد دلار برای «ایجاد دموکراسی» در عراق هزینه کند، خواهد توانست کسری از این مبلغ را صرف جلوگیری از جنگ ایران و اسراییل نماید – بدون اینکه خون حتی یک نفر بریزد. مقاله مزبور چنین پیشنهادی را غیرمحتمل میداند؛ اما با یادآوری روند طولانی مذاکرات و پیشرفت اندک آن و نیز درگیریهای کلامی اخیر بین ایران و اسراییل، «خورشید و باد به جای انرژی اتمی» را تنها زمانی امیدی واهی میداند که به تعبیر این سایت، «کابوس ایران اتمی» فراموش شود. «عدم پذیرش چنین پیشنهادی از سوی ایران به کشورهای دیگر این اجازه را میدهد تا با ایران به عنوان کشوری برخورد کنند که بر خلاف ادعایش به دنبال سلاح هستهای است. حال اگر این پیشنهاد پذیرفته شود، میتواند به عنوان اولین خلع سلاح سبز جهان، یک پیروزی دیپلماتیک بزرگ برای تمامی طرفین باشد.» لازم به ذکر است همانطور که علی لاریجانی در صحبتهای هفته پیش خود با ارائه تاریخچهای از مذاکرات ایران و غرب ابراز داشت، غربیها هرگز به قولهای خود جامه عمل نپوشاندهاند و همین امر به طور منطقی باعث عدم اطمینان ایران به غرب شده است؛ اما این نکته از چشم نویسنده این مقاله دور مانده است. |
| < بعد | قبل > |
|---|
